Via Eddy van der Laan kreeg ik afgelopen zomer een nieuwsbrief van Aeolus. Maar Eddy kwam niet alleen met de nieuwsbrief, hij vroeg ook direct of ik een stukje wilde schrijven voor de volgende editie. Helaas ben ik niet echt het schrijvende type, vandaar dat het even heeft geduurd voordat ik deze poging op papier heb gezet.

Ik zal mij eerst even voorstellen. Ik ben Bé Schuur, 56 jaar jong en voormalig speler, trainer en coach van Aeolus. In het dagelijks leven ben ik manager bij de gemeente Veendam. Mijn handbalcarričre ben ik begonnen bij de jeugd van Jahn II in Stadskanaal. Daarna heb ik anderhalf seizoen bij Pegasus in Ter Apel gespeeld, waar wij op de drempel van de eerste divisie stonden.

In 1975 ben ik met mijn vrouw Siepie (wij waren toen net getrouwd) in Wildervank gaan wonen. Al vrij snel stond iemand van Aeolus (volgens mij Paul Smalbil) op de stoep met de vraag of ik bij hen kwam spelen. In eerste instantie lukte dit niet, doordat ik het heel druk had met de combinatie van werken en studeren. Maar vanaf het seizoen 1976-1977 was ik van de partij in het eerste heren team. Anton van Balen was toen onze trainer. Met ups en downs heb ik ongeveer 10 jaar in het eerste team gespeeld. Wij zijn drie keer kampioen geworden en hebben een keer de Groningse beker gewonnen. Met Dick Nieman als trainer hebben we niet alleen successen geboekt, maar was het ook altijd vreselijk lachen.

We kenden toen een aantal grote toernooien op het veld zoals het Hunze toernooi in Gasselternijveen en ons eigen toernooi in Wildervank. Ik had echter een voorkeur voor het echte zaalhandbal. Voor de zaaltoernooien reisden we naar Hannover, Marienhafe, Ter Apel, Dauelsen en Leeuwarden.

Een van de hoogtepunten van mijn tijd bij Aeolus was de reis naar Praag in 1984. De Berlijnse Muur was nog niet gevallen en wij kwamen in Praag in een heel andere wereld terecht. We sliepen bijvoorbeeld niet in een hotel, maar onder een wielerbaan in een sportcomplex en later hebben we nog in een judozaal geslapen. Je kon zien dat je in het oostblok was, de schappen in de winkels waren voor een groot deel leeg. De stad Praag was overigens prachtig.

Mijn leukste tijd heb ik gehad als trainer van de heren en heren-junioren van Aeolus. Met de heren hebben we de tweede divisie bereikt. Helaas was dit maar van korte duur, maar toch is het nog steeds het hoogste niveau dat de heren van Aeolus ooit gekend hebben. Op 8 november 1987 speelden we tegen aartsrivaal SGK’47 uit St. Annaparochie in Friesland een onvergetelijke wedstrijd. Na de daar behaalde winst (15 – 23) waren we op weg naar het kampioenschap.
 

Met de heren junioren kwamen we in de strijd om het noordelijk kampioenschap tegenover E en O te staan. Jammer genoeg verloren we van de latere landskampioen en moesten we genoegen nemen met een tweede plek. Als afsluiting van een succesvol seizoen zijn we met het  jeugdteam een dag naar Schiermonnikoog geweest. Het was hartstikke gezellig, mede door de goede begeleiding van Jan Schiphuis en Tinus Veldhuis (17 juni 1989).
 

Een andere bijzonder wedstrijd was de bekerwedstrijd in de achtste finale van de landsbeker tegen EMM uit Middelburg (25 februari 1990). We hebben kansloos verloren van deze eerste divisionist, maar ik heb daar goede herinneringen aan overgehouden. We hadden zelfs een spion ingezet (Otto van der Laan, oud keeper en toen pas verhuisd naar Dordrecht) om goed geďnformeerd te zijn over de kwaliteiten van EMM.

Na mijn vertrek bij Aeolus heb ik nog twee jaar training gegeven aan de herenteams van Hazewind en Borger. Sinds 1993 heeft het handballen plaats gemaakt voor een nieuwe hobby. Samen met mijn dochter Margriet (die overigens ook een aantal jaren bij Aeolus heeft gespeeld) ben ik gaan sportduiken. Tegenwoordig ben ik nog altijd actief als duikinstructeur en bestuurslid bij duikschool V.G.-Diving in Wildervank.

Bé Schuur.